Getrou aan jou vrou?

Dit begin so geruisloos. Man en vrou fokus net nie meer genoeg op mekaar nie. Die verskoning is dat daar so baie dinge dinge is wat ons aandag in beslag neem. Die werk, die kinders ... Die lewe se pas is vinnig en besig. Goeie verskonings, maar nie goeie redes nie. Elkeen begin in sy eie rigting beweeg en hulle begin om mekaar stadig maar seker “los te laat”. Dit is die begin van ontrouheid. Om nie meer die ander een genoeg raak te sien, in ag te neem en styf vas te hou nie. Die “eenheid” begin ‘n “tweeheid” word. Wanneer jy nie meer aktief “vashou” nie, begin die loslatingsproses. En die Here spreek die verbondshoof – die man – baie ernstig aan. Ook hier in Maleagi word die einde van hierdie “geweldsproses” beskrywe. Dit is geweld, want ’n eenheid word uitmekaar geskeur! Dit is egskeiding wat deur God gehaat word. Iemand het eendag gesê dat egskeiding soos die dood voel. ’n Ander een het opgemerk. Nee, egskeiding is nie die dood nie, maar die begrafnis van ’n verhouding wat met tyd doodgegaan het. Ontrouheid lei tot geweld en dit bring die dood.

Wat het dit met my godsdiens(my verhouding met God) te doen? Alles. Die implikasie van Maleagi se woorde is dat my kontak met God in gedrang kom, wanneer ek my eenheidskontak met my huweliksmaat begin verwaarloos (ontrou word). Ek mis gewoon die doel wat God vir my huwelik en my lewe as Sy dienskneg gestel het.

Ouderling – jy moet ’n voorganger wees in die wyse waarop jy getrou bly aan jou vrou. Hoeveel tyd maak jy vir jou vrou? Hoe styf hou jy haar vas? Wanneer laas het jy spesiaal aandag gegee aan jou huwelikseenheid ... of beleef jy reeds ’n loslating? Jou lewe en jou bediening moet praktiese antwoorde kan gee aan diegene (in die wêreld / in die wyk / in die gemeente) waar die loslatingsproses van egskeiding reeds begin het.

Bybelgedeelte: 1 Timotheus 3: 2 asook Maleagi 2: 13 - 16